۱۳۸۹ بهمن ۲۴, یکشنبه
۱۳۸۹ بهمن ۲۳, شنبه
Iran Girds for Anti-State Protests
Iran Girds for Anti-State Protests
Planned Demonstrations Cloud Official Fete for Islamic Revolution, Amid Executions and
By FARNAZ FASSIHI
The Iranian state commemorated the 32nd anniversary of its Islamic Revolution on Friday with victory parades, as it tried to squelch counter demonstrations planned across the country for Monday.Iran's pro-democracy Green Movement has called people to the streets in solidarity with protestors in Egypt and Tunisia, as the call gained momentum on blogs and social networking sites, with over 30,000 people pledging to participate on one protest group's Facebook page.
Iranian youth activists got a nod from Wael Ghonim, the Google executive and Egyptian protest leader, who showed up on Tahrir Square wearing the signature green wrist band of Iran's opposition.
"I tell all Iranians that you should learn from Egyptians because we learned from you," Mr. Ghonim told an Iranian human rights group on Thursday. His comments and picture were widely posted on opposition websites and blogs.
In Tehran and other big Iranian cities this week residents scribbled on paper money, "End executions, stop dictatorship," and spray painted "Tahrir Square"—the central location of recent Egyptian protests—on traffic signs on Tehran's Azadi square, the site of Iran's anti-government protests in 2009.
Word of the Monday protests spread in buses and taxes, and one Tehran resident said neighbors buzzed each other's doorbells to tip them off.
"We called for a demonstration to show our movement is alive and to stop the Iranian government's propaganda abuse of pro-democracy movements in the region," said opposition leader Mehdi Karroubi through an intermediary.
Mr. Karoubi has been under house arrest in Tehran since Thursday with only his wife permitted to visit him and all communication to his home cut off, according to his website. At least six relatives and advisors to Mr. Karoubi and opposition leader Mir Hossein Mousavi have been arrested in the past day, their offices said.
Iran's leadership has said in recent weeks that the 1979 Islamic Revolution has inspired the popular uprisings in the region. Several Egyptian and Tunisian opposition parties have publicly rejected that notion.
On Friday, Iranian state media broadcast scenes of pro-government protests in Tehran with people waving flags and chanting "Death to America." A split screen showed Egyptians gathering in Tahrir Square.As news broke of Egyptian President Hosni Mubarak's resignation, Iranian state television ran headlines of "between two revolutions, Egypt and Iran."
Iranian officials said in recent days that if people wanted to show support for the regional movements they should join the government-sanctioned rally rather than the opposition rallies, which it said aimed to sow divisions.
The government has already begun preemptive measures to stop Monday's planned demonstration by deploying larger-than-normal numbers of security forces around Tehran.
Revolutionary Guard commander Hossein Hamedani said on Tuesday the opposition supporters were "nothing but dead corpses," according to the official news agency IRNA.
Since uprisings swept across the Middle East last month, Iran's government has taken extraordinary measures to suppress dissent. It has executed one person every nine hours since Jan. 1, breaking the per- capita world record, human rights groups say. In January alone, Iran executed 87 people, the state media reported. That one-month tally is higher than the total annual executions in 2005, the year President Mahmoud Ahmadinejad came to power.
Analysts say the judicial process has been hasty and at least three victims were political prisoners arrested during the 2009 anti-government protests.
"The executions are a political message to the population: 'don't even think about unrest, we are in control and this is your punishment,' " said Hadi Ghaemi, the director of International Campaign for Human Rights in Iran, an independent organization based in New York.
Iranian officials defended the executions, all by hanging, by saying the victims were criminals charged with drug trafficking, adultery and other crimes.
Ramin Mehmanparast, spokesman for Iran's foreign ministry, told reporters this week that Iran rejected the international outcry over the executions. "It is really deplorable that those countries which claim to defend human rights and pose as civilized support cases involving crime, adultery or drug trafficking," Mr. Mehmanparast said.
The executions have caused many ordinary middle class families to retreat from political activism because of the high potential costs to their families' safety.
Others, mostly student activists and youth, say the execution reports are making them more resolved to fight for more political freedom. "Yes we are all afraid of violence but we are no less than the Egyptians, if they can do it so can we," said a 32-year-old marketing consultant.
The spike in executions is bringing international repercussions for Iran. The Netherlands suspended diplomatic ties with Iran and recalled its ambassador. over the case of an Iranian-Dutch woman, Zahra Bahrami.
Ms. Bahrami, 45 years old, was arrested at a protest in 2009 and first charged with threatening national security by sending information to foreign media outlets. She was subsequently charged with drug trafficking and executed on Jan. 29. Ms. Bahrami's family said she was an innocent political prisoner and they weren't notified of the execution nor the location of her body, which they say was secretly buried.
Fatemeh Akhalghi's husband, Iranian-Canadian Saeed Malekpour, was given the death sentence in December on charges of helping opposition websites and creating pornographic websites, accusations the family denies.
"I live in panic every day I think they might hang him in secret," Ms. Akhlaghi says in a telephone interview from Canada. "It's all about teaching other dissidents a lesson."
http://online.wsj.com/article/SB10001424052748704329104576137813613162704.html?mod=googlenews_wsj
Iran Girds for Anti-State Protests
The Iranian state commemorated the 32nd anniversary of its Islamic Revolution on Friday with victory parades, as it tried to squelch counter demonstrations planned across the country for Monday.
Iran's pro-democracy Green Movement has called people to the streets in solidarity with protestors in Egypt and Tunisia, as the call gained momentum on blogs and social networking sites, with over 30,000 people pledging to participate on one protest group's Facebook page.
Iranian youth activists got a nod from Wael Ghonim, the Google executive and Egyptian protest leader, who showed up on Tahrir Square wearing the signature green wrist band of Iran's opposition.
"I tell all Iranians that you should learn from Egyptians because we learned from you," Mr. Ghonim told an Iranian human rights group on Thursday. His comments and picture were widely posted on opposition websites and blogs.
In Tehran and other big Iranian cities this week residents scribbled on paper money, "End executions, stop dictatorship," and spray painted "Tahrir Square"—the central location of recent Egyptian protests—on traffic signs on Tehran's Azadi square, the site of Iran's anti-government protests in 2009.
Word of the Monday protests spread in buses and taxes, and one Tehran resident said neighbors buzzed each other's doorbells to tip them off.
"We called for a demonstration to show our movement is alive and to stop the Iranian government's propaganda abuse of pro-democracy movements in the region," said opposition leader Mehdi Karroubi through an intermediary.
Mr. Karoubi has been under house arrest in Tehran since Thursday with only his wife permitted to visit him and all communication to his home cut off, according to his website. At least six relatives and advisors to Mr. Karoubi and opposition leader Mir Hossein Mousavi have been arrested in the past day, their offices said.
Iran's leadership has said in recent weeks that the 1979 Islamic Revolution has inspired the popular uprisings in the region. Several Egyptian and Tunisian opposition parties have publicly rejected that notion.
On Friday, Iranian state media broadcast scenes of pro-government protests in Tehran with people waving flags and chanting "Death to America." A split screen showed Egyptians gathering in Tahrir Square.As news broke of Egyptian President Hosni Mubarak's resignation, Iranian state television ran headlines of "between two revolutions, Egypt and Iran."
Iranian officials said in recent days that if people wanted to show support for the regional movements they should join the government-sanctioned rally rather than the opposition rallies, which it said aimed to sow divisions.
The government has already begun preemptive measures to stop Monday's planned demonstration by deploying larger-than-normal numbers of security forces around Tehran.
Revolutionary Guard commander Hossein Hamedani said on Tuesday the opposition supporters were "nothing but dead corpses," according to the official news agency IRNA.
Since uprisings swept across the Middle East last month, Iran's government has taken extraordinary measures to suppress dissent. It has executed one person every nine hours since Jan. 1, breaking the per- capita world record, human rights groups say. In January alone, Iran executed 87 people, the state media reported. That one-month tally is higher than the total annual executions in 2005, the year President Mahmoud Ahmadinejad came to power.
Analysts say the judicial process has been hasty and at least three victims were political prisoners arrested during the 2009 anti-government protests.
"The executions are a political message to the population: 'don't even think about unrest, we are in control and this is your punishment,' " said Hadi Ghaemi, the director of International Campaign for Human Rights in Iran, an independent organization based in New York.
Iranian officials defended the executions, all by hanging, by saying the victims were criminals charged with drug trafficking, adultery and other crimes.
Ramin Mehmanparast, spokesman for Iran's foreign ministry, told reporters this week that Iran rejected the international outcry over the executions. "It is really deplorable that those countries which claim to defend human rights and pose as civilized support cases involving crime, adultery or drug trafficking," Mr. Mehmanparast said.
The executions have caused many ordinary middle class families to retreat from political activism because of the high potential costs to their families' safety.
Others, mostly student activists and youth, say the execution reports are making them more resolved to fight for more political freedom. "Yes we are all afraid of violence but we are no less than the Egyptians, if they can do it so can we," said a 32-year-old marketing consultant.
The spike in executions is bringing international repercussions for Iran. The Netherlands suspended diplomatic ties with Iran and recalled its ambassador. over the case of an Iranian-Dutch woman, Zahra Bahrami.
Ms. Bahrami, 45 years old, was arrested at a protest in 2009 and first charged with threatening national security by sending information to foreign media outlets. She was subsequently charged with drug trafficking and executed on Jan. 29. Ms. Bahrami's family said she was an innocent political prisoner and they weren't notified of the execution nor the location of her body, which they say was secretly buried.
Fatemeh Akhalghi's husband, Iranian-Canadian Saeed Malekpour, was given the death sentence in December on charges of helping opposition websites and creating pornographic websites, accusations the family denies.
"I live in panic every day I think they might hang him in secret," Ms. Akhlaghi says in a telephone interview from Canada. "It's all about teaching other dissidents a lesson."
http://online.wsj.com/article/SB10001424052748704329104576137813613162704.html?mod=googlenews_wsj
Iran's pro-democracy Green Movement has called people to the streets in solidarity with protestors in Egypt and Tunisia, as the call gained momentum on blogs and social networking sites, with over 30,000 people pledging to participate on one protest group's Facebook page.
Iranian youth activists got a nod from Wael Ghonim, the Google executive and Egyptian protest leader, who showed up on Tahrir Square wearing the signature green wrist band of Iran's opposition.
"I tell all Iranians that you should learn from Egyptians because we learned from you," Mr. Ghonim told an Iranian human rights group on Thursday. His comments and picture were widely posted on opposition websites and blogs.
In Tehran and other big Iranian cities this week residents scribbled on paper money, "End executions, stop dictatorship," and spray painted "Tahrir Square"—the central location of recent Egyptian protests—on traffic signs on Tehran's Azadi square, the site of Iran's anti-government protests in 2009.
Word of the Monday protests spread in buses and taxes, and one Tehran resident said neighbors buzzed each other's doorbells to tip them off.
"We called for a demonstration to show our movement is alive and to stop the Iranian government's propaganda abuse of pro-democracy movements in the region," said opposition leader Mehdi Karroubi through an intermediary.
Mr. Karoubi has been under house arrest in Tehran since Thursday with only his wife permitted to visit him and all communication to his home cut off, according to his website. At least six relatives and advisors to Mr. Karoubi and opposition leader Mir Hossein Mousavi have been arrested in the past day, their offices said.
Iran's leadership has said in recent weeks that the 1979 Islamic Revolution has inspired the popular uprisings in the region. Several Egyptian and Tunisian opposition parties have publicly rejected that notion.
On Friday, Iranian state media broadcast scenes of pro-government protests in Tehran with people waving flags and chanting "Death to America." A split screen showed Egyptians gathering in Tahrir Square.As news broke of Egyptian President Hosni Mubarak's resignation, Iranian state television ran headlines of "between two revolutions, Egypt and Iran."
Iranian officials said in recent days that if people wanted to show support for the regional movements they should join the government-sanctioned rally rather than the opposition rallies, which it said aimed to sow divisions.
The government has already begun preemptive measures to stop Monday's planned demonstration by deploying larger-than-normal numbers of security forces around Tehran.
Revolutionary Guard commander Hossein Hamedani said on Tuesday the opposition supporters were "nothing but dead corpses," according to the official news agency IRNA.
Since uprisings swept across the Middle East last month, Iran's government has taken extraordinary measures to suppress dissent. It has executed one person every nine hours since Jan. 1, breaking the per- capita world record, human rights groups say. In January alone, Iran executed 87 people, the state media reported. That one-month tally is higher than the total annual executions in 2005, the year President Mahmoud Ahmadinejad came to power.
Analysts say the judicial process has been hasty and at least three victims were political prisoners arrested during the 2009 anti-government protests.
"The executions are a political message to the population: 'don't even think about unrest, we are in control and this is your punishment,' " said Hadi Ghaemi, the director of International Campaign for Human Rights in Iran, an independent organization based in New York.
Iranian officials defended the executions, all by hanging, by saying the victims were criminals charged with drug trafficking, adultery and other crimes.
Ramin Mehmanparast, spokesman for Iran's foreign ministry, told reporters this week that Iran rejected the international outcry over the executions. "It is really deplorable that those countries which claim to defend human rights and pose as civilized support cases involving crime, adultery or drug trafficking," Mr. Mehmanparast said.
The executions have caused many ordinary middle class families to retreat from political activism because of the high potential costs to their families' safety.
Others, mostly student activists and youth, say the execution reports are making them more resolved to fight for more political freedom. "Yes we are all afraid of violence but we are no less than the Egyptians, if they can do it so can we," said a 32-year-old marketing consultant.
The spike in executions is bringing international repercussions for Iran. The Netherlands suspended diplomatic ties with Iran and recalled its ambassador. over the case of an Iranian-Dutch woman, Zahra Bahrami.
Ms. Bahrami, 45 years old, was arrested at a protest in 2009 and first charged with threatening national security by sending information to foreign media outlets. She was subsequently charged with drug trafficking and executed on Jan. 29. Ms. Bahrami's family said she was an innocent political prisoner and they weren't notified of the execution nor the location of her body, which they say was secretly buried.
Fatemeh Akhalghi's husband, Iranian-Canadian Saeed Malekpour, was given the death sentence in December on charges of helping opposition websites and creating pornographic websites, accusations the family denies.
"I live in panic every day I think they might hang him in secret," Ms. Akhlaghi says in a telephone interview from Canada. "It's all about teaching other dissidents a lesson."
http://online.wsj.com/article/SB10001424052748704329104576137813613162704.html?mod=googlenews_wsj
۱۳۸۹ آذر ۵, جمعه
مادر سهراب اعرابی: آقای بان کیمون، با خانواده های کشته شدگان انتخابات دیدار کنید
شاید این روزها هیچ یک از ما نام سهراب را فراموش نکرده ایم. هم این نام و هم قصه دربه دری بیست و شش روزه مادری که شهر به شهر دنبال نوجوانش می گشت و عاقبت هم دست خالی به خانه برگشت برایمان بسیار آشناست. سمبل هایی چون سهراب و ندا و سکینه و حتی ترانه که هنوز در مورد آن اما اگر وجود دارد، شاید باید ما را در جامعه به سمتی پیش ببرد که با تکیه بر این نام های آشنا باقی نام آورانِ بی نامی که خانواده هایشان در ایران بی صدا مانده اند را نیز همراه شویم و حقی که به زمین مانده را ایفا کنیم. برای مادران، همسران و خانواده های کشته های انتخابات این همراهی ها آنقدر می ارزد که وقتی لب به سخن باز می کنند نامِ « مردم» ثقل سحن شان است.
مردمی که تا دیروز دستبند به دست می بستند و همپای هم وطنان خود در خیابان بودند و چه بسا برخی از همین کشته شده ها را بر شانه خویش بالا برده اند اما امروز مشغول زندگی شده اند و این هرگز قابل سرزنش هم نیست چون طبیعت سرکوب چنین است. خاصه آنکه در میانه ی یک اعتراضِ مدنی و یا یک جنبشِ مردمی، کسی مسولیتِ رهبری کردن یک جنبش را نپذیرفته است و از سوی دیگر مردم نیز از اینکه نام سران را جمعی به عنوانِ رهبر مطرح کنند به یکدیگر می نقد می کنند که اینها رهبر نیستند.
خاصیت سرکوب های سنگین چنین است که گاهی شورِ اعتراض های مدنی فروکش می کند و در چنین بزنگاهی، حاشیه ها پررنگ تر از متن می شود و در نتیجه شورِ خودزنی ها بیشتر از شورِ زدن مستبدانِ واقعی می شود. چون در سراشیب هاست که گروه های همگون هم گاهی به طور طبیعی روی یکدیگر آوار می شوند غافل از آنکه هر گونه آرامش و تعقلی برای یافتنِ شیوه درستِ راه رفتن در سراشیبی، می تواند مانع از شتاب و آوار شدن بر سر دیگری باشد.
و اما یکی از ماحصلِ تلخ این خود زنی ها و خودمشغولی ها و بی رهبری ها، چییست؟ به گمان من به فراموشی سپردنِ نام کسانی است که برای مبارزه با استبدادِ واقعی هزینه داده اند، خون داده اند، زندگی شان را داده اند و فرزندان و خانواده هایشان را برای همیشه چشم به راه باقی گذاشته اند. باید بیش از اینها مراقب بود تا ذهن جامعه را مشغولِ نزاع های دل آزار نکرد.
پیش از من، این همکاران دیگرم بودند که پیشتاز و آگاهی بخش، نام و یاد تک تک آسیب دیدگان ِ یک انتخابات ِ خونین را در رسانه ها ثبت کرده اند، این را گفتم تا تاکیدی چندین باره کرده باشم که اینجا و در صفحات مجازی دیگرم، همه تلاشم در کنار سایر همکارانم این است که علاوه بر مصاحبه با همان کسانی که همکاران دیگرم نیز انعکاس صدایشان بوده اند، شیوه ای بیابم تا این حلقه وصل تکمیل شود. برای مبارزه با استبدادی که همه مردم بی سلاح یک کشور را آوراه و بیچاره کرده است ما مکمل هم هستیم. رقیب هم نیستیم.
من هم به سبک خودم با یادداشت ها، عکس نوشت ها، حاشیه نوشت ها و گاهی ایجاد شور برای همدل و همراه شدن و شیوه های دیگر، در میان حجم بیشمار مخاطبانِ رسانه ها ، سعی کردم مخاطبانی را بیابم و از شما به عنوان مخاطب بخواهم که در میان شتاب زندگی روزمره تان جایی هم برای خبر باز کنید. خبرنگاران دیگر بی شک پیش تر و بیشتر و حرفه ای تر از من صدای یک ملت بی رسانه بوده اند
اما هر یک از ما با سبک و شیوه ای خود در نهایت مکمل هم هستیم تا به مخاطبان رسانه مان بگوییم:
امتدادِ صدای همان مردم بی رسانه ای باشیم که تا دیروز همپای آنان در خیابان مرگ بر دیکتاتور می گفتیم.
بخوانید مادر سهراب اعرابی را که او همانند مادران دیگر می گوید صدای کشته شدگان یک سال اخیر باشیم و به سازمان ملل پیشنهاد می دهد؛ برنامه ای را تنظیم کنند تا صدای همه خانواده های کشته شده های این یک سال اخیر را از نزدیک بشنوند.
مادر سهراب اعرابی: سازمان ملل صدای واقعیت را از زبان خانواده های شهدا بشنود.
پروین فهیمی، مادر سهراب اعرابی و لادن مصطفایی همسر شهید علی حسن پور از جمله این خانواده ها هستند که در گفتگو با جرس نسبت به سیر قضایی شکایت های خود ابراز ناخرسندی کرده و در عین حال اظهارات مقامات جمهوری اسلامی در مجامع بین المللی را مورد انتقاد شدید قرار دادند.
پروین فهیمی مادر سهراب اعرابی، جوان نوزده ساله ای که در راهپیمایی اعتراضی سال گذشته به شهادت رسیده بود به جرس گفت: پیشنهاد من این است که آقای بان کیمون، دبیر کل سازمان ملل دیداری با خانواده های شهدا داشته باشند تا واقعیت را از زبان خود خانواده ها بشنوند. سازمان ملل برنامه ای برگزار کند تا خانواده هایی که فرزندان و عزیزان شان برای اعتراض به خیابان رفته و برخی از آنان به شهادت رسیده و جمعی دیگر نیز زخمی شده اند، در این ملاقات بتوانند بخش هایی از واقعیت ها را بگویند
پروین فهیمی، به مظلومیت شهدای پس از انتخابات اشاره کرد و گفت، واقعیت این است که شهدای سال گذشته فقط سهراب و ندا نبودند، در قطعه ۲۵۷ بهشت زهرا پر است از شهدایی که شاید خیلی ها نامی از آنها حتی نشنیده اند و خانواده هایشان هنوز دنبال این هستند که کسی قاتل فرزندان شان را به آنها معرفی کند
وی تصریح کرد: در تمام این یک سال ما از طریق قانون خواستار شناسایی و محاکمه علنی قاتلان فرزندان مان شدیم اما یک روز می گویند منافق کشته است، یک روز می گویند، مامور انگلیس به آنها شلیک کرده است، بسیار خوب اگر هم آنها کشته اند پس چرا همان ها را به ما معرفی نمی کنید، پس چرا آنها را محاکمه علنی نمی کنید؟ مگر می شود به مردم دروغ گفت؟ مگر می شود به تمام دنیا دروغ گفت؟ آیا حاضر هستند به دنیا بگویند به جز سهراب و ندا خانواده های زیادی عزیزان خود را در همین یک سال گذشته در ماجرای اعتراض به انتخابات از دست داده اند که اصلا نامی از آنها در رسانه های کشور و هیچ کجا برده نمی شود؟
وی افزود: من خودم بارها اعلام کرده ام که حتی قصاص هم نمی خواهم، و تنها خواسته ام این است که قاتل فرزندم را به مردم معرفی و محاکمه علنی کنند اما هیچ پاسخی نشنیدم در حالی که تمام دنیا می داند فرزند من بدون سلاح به خیابان رفته بود، برای اعتراض رفته بود و هیچ کار خلاف قانونی هم انجام نداده بود. قانون به مردم ایران این اجازه را می دهد و همه باید در برابر قانون مسوول باشند حتی کسانی که مسول حفظ امنیت مردم هستند هم باید در برابر قانون پاسخگو باشند، نمی شود که قانون جنگل را همه جا حکمفرما کرد.
وی گفت: من هیچ گاه نمی گویم فقط حق فرزند خودم را می خواهم چون هر بار که می روم بهشت زهرا می بینم که سهراب ها کشته شده اند، می بینم امیر یوسف زاده ها کشته شده اند، محرم چگینی ها، علی رضا افتخاری، اشکان سهرابی، سعید عباسی ، کیانوش آسا، عباس دیسناد، رامین رمضانی و خیلی های دیگر در قطعه های دیگر که در این جا نمی شود نام همه را گفت دفن شده اند. کاش پاسخ دهند چه کسانی این جوانان را در خیابان های کشور خودشان به قتل رسانده اند؟ .
وی ادامه داد: دستگاه قضایی در کشور ما متاسفانه ضعیف است و بد عمل می کند و بعد علاوه بر اینکه قاتلان فرزندان ما را معرفی نمی کنند حتی خود خانواده ها هم احساس امنیت نمی کنند. من اینجا خانواده هایی را می بینم که حتی بر سر مزار فرزندان شان هم امنیت ندارند، چه کسی پاسخگوی آنهاست؟.
برای خود من لباس شخصی ها مشکل ایجاد کرده اند. در مراسم سالگر شهید علی حسن پور، تعداد زیادی ماموران لباس شخصی ایستاده بودند، که دو نفر از آنها آمدند از من و مادر اشکان سهرابی کارت شناسایی خواستند، اما من کارت شناسایی ام را به آنها ندادم و فقط گفتم من مادر سهراب هستم و ایشان مادر اشکان، می دانستم اگر کارتم را بدهم دیگر صاحب آن نخواهم بود، از این اتفاق ها زیاد برای ما پیش آمده است. مگر نیامده اند در خانه خودمان عکس های سهراب را با خودشان نبرده اند؟
مادر سهراب در پایان با تاکید بر اینکه ما به جز حقوق ساده شهروندی مان چیز دیگری نمی خواهیم، گفت: سازمان ملل می تواند وضعیت حقوق شهروندی خانواده هایی که عزیزان شان را تنها به جرم یک اعتراض ساده در خیابان های ایران از دست داده اند را بررسی کند.
اتریش، به دژ جدید واحدهای سپاه قدسِ وابسته به سپاه پاسدارن تبدیل میشود
اتریش، به دژ جدید واحدهای سپاه قدسِ وابسته به سپاه پاسدارن تبدیل میشود
وین هرچه بیشتر به دژ جدید واحدهای سپاه قدسِ وابسته به سپاه پاسدارنتبدیل می شود. از آنجا که مقر اوپک در وین است از مدت ها قبل اتریش کانونفعالیت های مخفی جمهوری اسلامی شده است. به گفتۀ کارشناسان عوامل سپاهقدس تجهیزات و فناوری های چند منظوره می خرند که می توان از آنها در ساختسلاح اتمی هم استفاده کرد. البته مقام های اتریش در این مورد از همکاریبا سازمان های اطلاعاتی خودداری می کنند.
اتریش، دروازۀ جمهوری اسلامی به اتحادیۀ
استاندارد:برنامۀ اتمی جمهوری اسلامی نه تنها به برهم خوردن توازن قدرتدر خاورمیانه و خلیج فارس منجر شده بلکه مسائل بسیار مهم امنیتی را هممطرح کرده است. تحولات سال های گذشته و سیاست هسته ای کنونی ایران جایامیدواری برای تغییرِ (فوریِ) وضع نگذاشته اند. تازگی ایران با به تعویقانداختن دوبارۀ گفتگو با گروه پنج به اضافۀ یک (اعضای پیوستۀ شورای امنیتسازمان ملل و آلمان) بار دیگر ثابت کرد جمهوری اسلامی اختیار کامل درمورد تلاش های هسته ای خود دارد.
وغرب بار دیگر تن به برداشت ایران از دیپلماسی می دهد که بر این اساس استکه از طرفی از گفتگوهای جدید استقبال می کند و در عین حال از طرف دیگراعلام می دارد اصولاٌ چیزی برای گفتگو وجود ندارد. و اروپا بار دیگر عدمپای بندی ایران را به حرف هایش بی هیچ اعتراضی برمی تابد. اتریش، از سال۱۹۹۵ عضو اتحادیۀ اروپا، در این میان استثناء نیست.
گرچه این کشور کوچک است و در موردِ گفتگو با ایران از جمله ملت هایی نیستکه نقش کلیدی داشته باشد، اما از زمانی که این کشور بعنوان عضو ناپیوستۀشورای امنیت انتخاب شده وین بسیار اهمیت یافته است.
معروف است که اتریش در برابر جمهوری اسلامی کوتاه می آید. و بویژه از سال۲۰۰۸ که با ایتالیا تصمیم گرقت در رأس گروهی در اتحادیۀ اروپا قرار گیردکه با فشارهای بیشتر بر جمهوری اسلامی مخالفت کردند. ایالات متحده وانگلیس و فرانسه از موضع «آسان گیرِ» وین ابراز ناراحتی کرده اند. از آنبه بعد فشار بر اتریش افزایش یافته است.
تازگی دیپلماتی در وین گفت: «این ویژگی وین است که خوب نگاه نکند وبگذارد اوضاع همینگونه پیش برود مادام که خطری برای اتریش وجود ندارد. درمورد تحریم ها وین عضوِ ضعیف اتحادیۀ اروپاست.» حدود ۶۸۰ شرکت اتریشیوجود دارند که با شرکت های ایرانی یا دولت جمهوری اسلامی مناسبات اقتصادیدارند. تقریباٌ ۳۵ شرکت اتریشی در ایران شعبه دارند؛ ۵۰۰ شرکت دیگر گاهیبا جمهوری اسلامی معامله انجام می دهند. امروزه تنها اندک شرکت هایی ازکارهای خود در ایران علناٌ صحبت می کنند. در سال ۲۰۰۶ رئیس اتاق بازرگانیایران علینقی خاموشی حتی تا جایی پیش رفت که ادعا کند: «اتریش دروازۀایران به اتحادیه اروپاست.» در جریان بحران مالی جهانی در سال گذشته،صادرت اتریش ۲۰ درصد کاهش یافت. فقط صادرات این کشور به ایران شش درصدافزایش یافت.
از این گذشته وین هرچه بیشتر به دژ جدید واحدهای سپاه قدسِ وابسته بهسپاه پاسدارن تبدیل می شود. از آنجا که مقر اوپک در وین است از مدت هاقبل اتریش کانون فعالیت های مخفی ایران شده است. به گفتۀ کارشناسان عواملسپاه قدس تجهیزات و فناوری های چند منظوره می خرند که می توان از آنها درساخت سلاح اتمی هم استفاده کرد. البته مقام های اتریش در این مورد ازهمکاری با سازمان های اطلاعاتی خودداری می کنند.
به زودی جامعۀ جهانی با دو راهۀ ناخوشایندی روبرو خواهد شد: یا حملۀنظامی علیه ایران صورت می گیرد، قبل از اینکه این کشور بمب اتمی تولیدکند یا به مؤلفه های لازم برای ساخت آن دست یابد؛ یا غرب تن به پذیرشایران اتمی می دهد. سال های گذشته نشان داده اند که ایران به دیپلماسیِبدون قید و شرط واکنش نشان نمی دهد. کدام کشور معقول موضع غرب را نمیگیرد و خواستار اقدامات سخت تری نمی شود؟
در حالیکه سیاستمدارن بلندپایۀ فرانسوی و آلمانی و انگلیس پیوسته ازتحریم های جدید حمایت می کنند اتریش با آگاهی سکوت می کند. در سال هایگذشته اتریش بارها کمک کرد که ایران از انزوای بین المللی برحذر بماند ومقابل اقداماتی ایستاد که از بین بردن پایگاه اقتصادی دیکتاتوری آیت اللهها و سپاه پاسداران را هدف گرفته بود.
اتریش هم باید به بقیه بپیوندد و متوجه شود که اقدام های شدیدتر علیهجمهوری اسلامی مؤثر و ضروری هستند. وقتی تحریم ها به دقت طراحی و اجراشوند اتریش می تواند کمک کند که ایران به بمب اتمی دست پیدا نکند. به نظرمی رسد این هدف ارزش همراهی اتریش را داشته باشد.
دِر استاندارد=====================================
جریمه سنگین یک بانک آلمان به خاطر معامله باملا ها
احتمال داده میشود که "کومرتس بانک" آلمان به خاطر معامله با ایرانمجبور به پرداخت جریمهای سنگین خواهد شد. ادارات آمریکایی از این بانکآلمانی خواستهاند که نقل و انتقالات مالی خود به دلار را بررسی کرده وآن را به اطلاع ادارات مربوطه برساند. به گفته مارکوس بویمر، یکی ازمسئولان کومرتس بانک آلمان، این بررسی شامل معاملاتی میشود که در طیسالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ از طریق آمریکا صورت گرفتهاند. هنوز نتیجهی اینبررسی فاش نشده است. کومرتس بانک امیدوار است که در این زمینه با اداراترسمی آمریکا به توافقی خارج از جریان پروندهی دادگاه دست یابد. بانکهایدیگر اروپایی به خاطر معامله با ایران مجبور به پرداخت جریمههای میلیونیشدهاند. بانک "کردیت سوئیس" در سال گذشته مجبور به پرداخت ۵۰۰ میلیوندلار جریمه شد. بانک "بارکلیز" در تابستان ۲۰۱۰ نیز ۳۰۰ میلیون دلارجریمه پرداخت. کمرتس بانک در اثر فشار دولت آمریکا در سال ۲۰۰۷ میلادیتمامی معاملات خود با ایران را متوقف کرد.=========================
عضو سپاه پاسداران به اتهام قاچاق اسلحه در نیجریه محاکمه شد+فیلم
پس از توقیف 13 کانتینر اسلحه ایرانی اعلام شدعضو سپاه پاسداران به اتهامقاچاق اسلحه در نیجریه محاکمه شد
دادگاهی در نیجریه، شخصی به نام "عظیم آقاجانی" که گفته می شود عضو سپاهپاسداران ایران است را، به دست داشتن در قاچاق محموله اسلحه که در نیجریهکشف و ضبط شده است متهم کرد.
منابع دولتی در نیجریه ماه گذشته از توقیف 13 کانتینر اسلحه شامل گلولههای توپ، خمپاره و ساير سلاح ها خبر داده بودند.
خبرگزاری رویترز پنجشنبه 25-11-2010 در این باره گزارش داد که برپایهاسناد ارائه شده، آقا جانی به همراه یک شهروند نیجریه به وارد کردن اسلحهغیرقانونی به این کشور متهم شده اند. همچنین این عضو سپاه پاسادارانایران به همراه سه شهروند نیجریه ای به تلاش برای قاچاق این محموله سلاحبه کشور گامبیا متهم شده است.
دولت گامبیا سه شنبه روابط رسمی خود را با دولت ایران قطع کرد و بهدیپلمات های ایرانی ۴۸ ساعت فرصت داد تا گامبیا را ترک کنند.
بنا بر این گزارش، آقاجانی به دادگاه گفته است مایل است از حق حمایتکنسولی خود استفاده کند.
بنا بر گزارش ها، محموله اسلحه کشف شده در نیجریه، حاوی راکت های 107میلیمتری، گلوله تفنگ و برخی تسلیحات دیگر است.
پس از کشف این محموله، رویترز به نقل از منابع مطلع گزارش داد که دوایرانی مظنون به دست داشتن در قاچاق این محموله، عضو سپاه قدس هستند و بهسفارت ایران در نیجریه پناهنده شده اند.
منوچهرمتکی وزیر امور خارجه ایران در یک کنفرانس خبری در مورد محمولهسلاح ایرانی که در سواحل نیجریه توقیف شده بود اعلام کرده بود این محمولهاز سوی " یک شرکت خصوصی " ارسال شده بود.
اودين اجوموجوبيا وزیر امور خارجه نیجریه سه شنبه 16 – 11 – 2010 در گفتو گو با خبرگزاری رویترز تاکید کرد نیجریه بر اساس تعهدات بین المللیگزارشی در مورد کشف اسلحه به شورای امنیت فرستاد.
پس از آن مسئولان گمرک نیجریه روز جمعه 19-11- 2010 اعلام کردند یکمحموله بزرگ هروئین شامل حدود 130 کیلوگرم هروئین که از ایران به سمت اینکشور حرکت کرده را کشف و ضبط کردند.http://www.youtube.com/watch?v=403L5fKApv0&feature=player_embedded
http://parsdailynews.com/74949.htm=====================دروغ انحصاری نیست؛ نگاهی به اخلاق اطلاعرسانی در جمهوری اسلامی
در دوران جمهوری اسلامی بالاخص پیش و پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری،مخالفان و حکومت یکدیگر را به دروغگویی متهم کردهاند. مخالفان حکومت رابه پنهان کردن همه آمارها و اطلاعاتی که از نگاه حکومت منفی تلقی میشوند(از جمله آمار کشتهشدگان در اعتراضات، شکنجهدیدگان، و نیز آمارهای پایهدر مورد بیکاری و تورم و رشد کشور) و چهرهای ناکارآمد و فاسد و ناقضحقوق بشر از آن ترسیم میکنند، متهم میکنند (و مقامات کشور همین دیدگاهرا در مورد آمار به صراحت بیان داشتهاند: «اطلاعات آماری بايدانگيزاننده باشد نه رکود آفرين.» محمود احمدینژاد، تابناک، اول آبان۱۳۸۹).
حکومت نیز مخالفان را به نامهسازی، خبرسازی، شهیدسازی و سیاهنمایی متهمکرده است. اگر کسی در طرف جنبش یا حکومت نایستاده باشد چگونه میتواند دراین میان قضاوت کند؟ آیا دولت و فعالان سیاسی ایرانی اصولاً دغدغههایاخلاقی دارند یا از اخلاق به عنوان یک ابزار در رقابت بر سر قدرت سیاسیبهره میگیرند؟ آیا اصولاً فضائل اخلاقی در حوزه عمومی در رقابت سیاسیجاری در فضای استبدادی یا متوجه به این فضا ممکن است؟
اخلاق رسانهها در جامعهای که زندگی اخلاقی غیر ممکن است
نظامی که بخش پشت پردهاش بسیار فربهتر از بخش آشکار آن است (فقط بهعنوان نمونه متن مذاکرات شورای نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت به عنواننهادهای عمومی منتشر نمیشود)، آمارهای چند گانه و ساختگی ارائه میکند(مثل تورم، بیکاری و فقر)، واقعیات آشکار را منکر میشود (سنگسار وهمجنسگرایی) و هیچ قانونی برای مطالبه انتشار اطلاعات مورد توجه مردم حتیپس از گذشت چند دهه توسط مراجع دولتی وجود ندارد زمینه را برای انتشاراطلاعات مبهم و حدس و گمان و حتی دروغ فراهم میکند. این حدس و گمانهابا میزان پنهانکاری نهادهای سیاسی و حکومتی در کشور رابطهای مستقیمدارند: با افزایش پنهانکاری، حدس و گمان و حتی دروغسازی افزایش مییابد.
یک نمونه قابل توجه، انتشار نامههایی به نام سران نظام است (مثل نامهصادق لاریجانی به خامنهای که توسط خود وی تکذیب شد). همچنین هموارهاخباری از جلسات مقامات دولتی یا هزینههای سفرهای رهبری به نقاط مختلفکشور و خاصه خرجیهای وی یا کمک مالی به حماس و حزبالله منتشر میشود کهحداکثر حدسهایی هوشمندانهاند.
اما مسئول این حدسها (که گاه به حد اغراقآمیز سر میکشند و حکومت آنهارا دروغ مینامد بدون آنکه ارقام واقعی را بگوید) کیست؟ حکومتی که باسانسور، فیلترینگ و پارازیت از یک سو و بستن مطبوعات و زندانی کردنخبرنگاران داخلی و اخراج یا عدم صدور مجوز برای خبرنگاران خارجی راه رابر هرگونه اطلاعرسانی میبندد و خود نیز اطلاعرسانی نمیکند شایعهسازیو گمانهزنی تا حد اغراق توسط مخالفان خود را نیز رواج میدهد. البته یکحکومت استبدادی از این حدسها یا شایعهسازیها و بعضاً دروغها (مثلنامه فوق) استقبال میکند تا اعتبار مخالفان خود را مخدوش سازد اما هزینهاین امور را نیز در افکار عمومی میپردازد.
استیصال و دروغپردازی
بخشی از مخالفان برای مقابله به مثل با دروغهای حکومت در داخل و خارجممکن است به همان روشها دست یازند. در این میان حکومت مسئولیت بیشتریدارد چون منابع جمعآوری اطلاعات و اطلاعرسانی بیشتر و رسانههایپرشمارتر با مخاطب بیشتری را در اختیار دارد.
حکومتها میتوانند سلاحهای سنگین و سبک را به انحصار خود در آورند وزندانها در انحصار آنهاست اما نمیتوانند دروغپردازی و شایعه را درانحصار خود در آورند. اگر حکومت به واسطه استیصال از کسب رضایت مردم وفقدان مشروعیت به دروغپردازی رو میکند برخی از این مردم بیقدرت بهواسطه استیصال در رسیدن به مطالبات انباشته و گذران زندگی خود ممکن استبه داستانپردازی در مورد حاکمان اقدام کنند. مسئول این داستانسازی نیزمستقیماً حاکمان و نظام حکومتی بسته و استبدادی است.
عدم شفافیت؛ منشأ حدس و تخیل
رسانههای دولتی و شبه دولتی میگویند که رسانههای اپوزیسیون در اعلامداراییهای رهبری و اعضای خانوده وی، مقامات کشور و سرمایهگذاریهایآنان در کشورهای خارجی یا کمکهای رژیم به همپیمانان آن در خارج دروغمیگویند.
همچنین گفته میشود که در مورد مخارج دستگاه رهبری یا کمکهای چمدانی یاکیسهای جمهوری اسلامی به گروههای مسلح در منطقه یا برخی دولتها اغراقمیشود اما هیچگاه واقعیات برای شفافسازی فضا به مردم اعلام نشده است.
کمکهای ایالات متحده به اسرائیل در ردیفهای بودجه سنا و مجلس نمایندگانموجود است و دلارهای کیسه شده به تل آویو فرستاده نمیشود اما در ایرانهیچگاه رقم و نحوه پرداخت به حزبالله و حماس به مردم داده نشده است. اینکار باعث بهکارگیری حدس و گمان در سمت محققان و تحلیلگران سیاسی و تخمینو تخیل در سمت غیرمحققان شده است.
علیرغم وجود قانون برای بررسی اموال مقامات کشور پیش و پس از در دستگرفتن قدرت هیچگاه اطلاعات مربوطه به مردم داده نشده است. فعالان سیاسیحق دارند به رهبران سیاسی در نظامی که اصولاً آزادی بیان وجود ندارد وافراد برای کوچکترین انتقاد به مقامات بازداشت، محاکمه و سالها زندانیمیشوند بدبین باشند و به فساد آنها حساسیت نشان دهند.
دروغگویان ضد دروغ
آن دسته از مقامات جمهوری اسلامی (وزیر، معاون وزیر، مدیر کل،رئیسجمهور، نمایندگان مجلس، مقامات عالیرتبه همه نهادهای انتصابی) کهامروز در مقام مخالف قرار گرفته و حکومت موجود را به دروغگویی متهممیکنند خود برای سه دهه یا مستقیماً به مردم دروغ گفتهاند، یا حقایقیرا از آنها پنهان کردهاند یا فقط بخشی از واقعیات را به مردم گفته و آنرا با دروغ در آمیختهاند.
گرچه هیچ وقت برای حکومت اخلاقی و شفافسازی و شفافگویی دیر نیست امامشکل آن است که افراد به دروغگویان سابق نمیتوانند به راحتی اعتماد کننددر حالی که جامعه بیش از هر وقت به رهبران و مدیرانی نیاز دارد که بتواندبه آنها اعتماد کند.
مستلزم اعتمادسازی میان مردم و آن دسته از رهبران سیاسی که قبلاً درحکومت بودهاند آن است که این افراد دروغهای سابق خود را تصحیح کنند واطلاعات لازم را به مردم بدهند. فقط به عنوان یک نمونه از مدیران ومقامات بالای وزارت کشور در دوران موسوی، هاشمی و خاتمی انتظار میرود بهجای بازگشت نظری به «اسلام رحمانی عصر امام خمینی» آمار دقیق تقلبات صورتگرفته در انواع انتخابات بالاخص انتخابات خبرگان رهبری را در سه دهه عمرجمهوری اسلامی در اختیار مردم بگذارند.
وقتی این اطلاعات عرضه شوند حاکمان موجود نیز مجبور خواهند شد در مقابل،اطلاعات مورد نظر خود را عرضه کنند که در نهایت به بازتر شدن فضای سیاسییاری خواهد رساند.
نابهنجار و گلآلود
سه دهه است که حکومت جمهوری اسلامی با تمسک به هر ابزاری که داشته بهکنترل رسانهها و نشر و پخش دروغ دست زده است و مردم و مخالفان نیز ازسوی دیگر با شایعهسازی، گفتوگو در شبکههای زیرزمینی و اجتماعی، ورسانههای مستقر در خارج کشور به مقابله با نظام اطلاعنارسانی حکومتپرداختهاند.
در این رقابت گاه دو طرف به یکدیگر شبیه شده و گاه از هم فاصلهگرفتهاند. همچنین برخی از عناصر حکومت به برخی از عناصر مخالفان شباهتبیشتر و با برخی تفاوت بیشتری داشتهاند. در هر صورت فضای رسانهای واطلاعرسانی کشور در سه دهه اخیر به شدت آلوده، مبهم، تاریک، نابهنجار وبر هم ریخته بوده است. در چنین فضایی سخن گفتن از اخلاق رسانهها و داوریو قضاوت در مورد رسانهها بالاخص رسانههای مخالفان بسیار دشوار است.
مجید محمدی (جامعهشناس)============================= نگرانی مقامهای آمریکا از فعالیت های اتمی رژیم ایران و کره شمالی
گزارش: جمهوريخواهان کنگره آمريکا و پرزيدنت اوباما به مسأله اتمی جمهوریاسلامی و حمله کره شمالی چگونه می نگرند؟
تحليل گران بر اين اعتقادند که تحولات روزهای گذشته در شبه جزيره کرهنشان می دهد سياست «صبر استراتژيک» پرزيدنت اوباما در قبال کره شمالیتأثير ناچيزی بر رفتار جاه طلبانه آن کشور، داشته است.
تحليلگران شليک توپخانه کره شمالی به جزيره ای متعلق به همسايه جنوبی آنکشور را اقدامی تحريک آميز قلمداد می کنند که هدف روشن آن کشاندن مجددآمريکا بر سر ميز مذاکرات است.
اين اقدام در پی افشای اين خبر صورت گرفت که پيونگ يانگ در تأسيسات هستهای خود سانتريفوژ های جديدی را راه اندازی کرده است.
کره شمالی اميدوار است بتواند با اين اقدام کمک های مواد غذايی برایجمعيت گرسنه و تعهدات امنيتی برای کشور خود فراهم کند.
امّا جمهوريخواهان در گذشته به سياست رييس جمهوری آمريکا در نزديک شدن بهکشورهايی مانند ايران انتقاد داشته اند سياستی که اساس مبارزات انتخاباتیپرزيدنت اوباما را در سال ۲۰۰۸ تشکيل می داد.
پرزيدنت اوباما در نشست ماه ژوئن گروه ۲۰ کشور صنعتی جهان چين را بخاطرناديده گرفتن اقدامات تجاوزکارانه کره شمالی مورد انتقاد قرار داد.رهبران آمريکاو چين قرار است در ماه ژانويه ديدار کنند و اتفاقات اخير،کره شمالی را در صدر گفتگو ها قرار خواهد داد.
هاوارد مک کيئون، نماينده جمهوريخواه ايالت کاليفرنيا، معتقد است کهکنگره از چنين سياست پا در ميانی چين حمايت خواهد کرد. آقای مک کيئون کهبه احتمال قوی رياست کميته نيروهای مسلح را در مجلس آينده عهده دار خواهدشد می گويد چين مسئوليت دارد تا هر کمکی را که می تواند به کره جنوبی درقبال اقدامات اخير کره شمالی انجام دهد.
پرزيدنت اوباما در مصاحبه ای با شبکه تلويزيونی « ای بی سی» که قرار استروز جمعه پخش شود گفته است چين بايد با تحت فشار گذاشتن کره شمالی بهآنها بگويد که يک رشته قوانين بين المللی وجود دارد که آنها بايد از آنپيروی کنند.
جان مک کين، سناتور جمهوريخواه و عضو ارشد کميته نيروهای مسلح سنایآمريکا، نيز در بيانيه ای که روز سه شنبه صادر کرد می گويد شايد کشور چينبيشترين نفوذ را بر کره شمالی داشته باشد و بخاطر امنيت و ثبات منطقهسناتور مک کين از چين می خواهد نقش مستقيم و مسؤلانه ای را جهت تغييررفتار بی منطق کره شمالی، بازی کند.
اما در رابطه با ايران، به دنبال سخنان رييس جمهوری آمريکا درکاخ سفيد درخصوص آنکه همکاری دولت پرزيدنت اوباما با روسيه مورد تاکيد و استقبال استو يکی از اصلی ترين دلايل آن را هم پايی و کمک روسيه به ايالات متحده درباب ايران و برخورد با جمهوری اسلامی ناميد، رييس جمهوری آمريکا درنطقراديويی روز شنبه خود نيز بر همين مسأله و نقش ضروری همکاری روسيه باکشورخود درمورد ايران، تاکيد ورزيد.
در همين حال روابط گرم ايران و بوليوی با سخنان اوو مورالس رهبر بوليویدرنشست دفاع منطقه ای که رابرت گيتس، وزير دفاع آمريکا، نيز درآن حضورداشت به گرمای بيشتر گراييده است. آقای مورالس بدون نام بردن از وزيردفاع آمريکا که بابت نزديکی روابط سياسی و تجاری بوليوی و جمهوری اسلامیابراز نگرانی کرده بود درواکنش به سخنان آقای گيتس طی سخنرانی يک ساعتهای گفت کشور متبوع وی با هر که بخواهد رابطه برقرار می کند يا به توافقمی رسد، چون راهبردش براساس رابطه است.
رابرت گيتس گفته بود که بوليوی به عنوان کشوری يکپارچه و مستقل می تواندبا هرکشور ديگری در جهان رابطه داشته باشد، اما بوليوی بايد مد نظرداشتهباشد که سازمان ملل تاکنون چند قطعنامه به سبب نوع رفتار جمهوری اسلامیدر رابطه با مساله هسته ای صادر کرده است.
در اين ميان برخی اعضای جمهوری خواه کنگره آمريکا سخن از کاهش يا قطع کمکسالانه ۵۰ ميليون دلاری به بوليوی را به طور غيررسمی طرح کرده اند ويکیاز دلايل خود را همکاری و روابط روشن آن کشور با جمهوری اسلامی، عنوانکرده اند.
از سوی ديگر تازه ترين گزارش بازرسان آژانس بين المللی انرژی اتمی حاکیاز آن است که ايران همچنان به نقض قوانين بين المللی و موازينی که بايددر فعاليتهای هسته ای خود به آنها پای بند باشد دست می زند. مايک تونر،جانشين سخنگوی وزارت امورخارجه آمريکا، طی سخنان خود به اين موضوع اشارهکرد .
آنچه همچنان مايه نگرانی مقامهای ايالات متحده است رفتار جمهوری اسلامی وکره شمالی در فعاليتهای آنها در حوزه برنامه اتمی آن کشورها است، آنچه درگزارشهايی نيز که اخيرا منتشر شده منعکس شده است اما ايران آنها را رد میکند و بر پای بندی خود به موازين بين المللی در فعاليتهای هسته ای خويش،پای می فشرد.======================= تجمع بسیجیان در اردوی فدائیان ولایت، برای دلگرمی خامنه ای است
روز گذشته "پنج شنبه" علی خامنه ای رهبر و ولی فقیه رژیم در جمع بسیجیانتهران که با عنوان اردوی رزمی- فرهنگی "فدائیان ولایت" در پادگانی نظامیتحت نام دهکده مقاومت گردهم آمده بودند، سخنرانی کرد. او که گله های شبهنظامیان بسیج را در مقاطع مختلف بکار گرفته و بیش از همه به عنوان یکنیروی سرکوبگر از آن استفاده میکند را ستایش کرد و گفت: "بسيج يك حقيقتعظيم و غيرقابل انكار و بينظير است که هم هنر نظامی دارد و هم در جبهههای دیگر حضور فعال دارد و امروز همه كاره است."
اینکه چطور و چگونه بسیج امروز همه کاره مملکت است را می شود از دست بازآنها در قلع و قمع کردن جوانان و سرکوب و قتل و کشتار آنان دانست که بیشاز همه علی خامنه ای را راضی نگه می دارد. او به همین دلیل بسیج را همهکاره می نامد تا بتواند از بی پروایی و دریدگی اعضا آن در حمله بهاجتماعات مردم استفاده کرده و آنها را بکار گیرد.
جبهه های مختلف مورد نظر علی خامنه ای، وادار کردن عناصری از بسیج بهترور و قتل نیروهای آزادیخواه و حضور در صحنه های ترور بین المللی است.همچنین سازماندهی بسیجیان برای وارد شدن به حوزه های مختلف از جمله عرضهاینترنت و دست زدن به تخریب سایتها و برپایی جنگ روانی را می شود نامبرد. به همین دلیل علی خامه ای می گوید: "باید بسیجیان خود را برایدرگیریها و چالش های آینده آماده كنند."
این درگیری و چالش های آینده مسلمن چیزی بیش از اوج گیری جنبش اجتماعیمردم و رویارویی با آن است. زیرا او ادامه می دهد: "اسلام فقط نصیحتكردن، موعظه كردن و دعوت كردن به زبان نیست، بلکه میخواهد احكام الهی درجامعه تحقق پیدا كند و این جز با ایجاد قدرت الهی امكان پذیر نیست."
اینکه پس از 32 سال اکنون علی خامنه ای درک خود از اسلام را نه نصیحت وموعظه کردن به زبان بلکه قدرت الهی یا همان بکار گیری قتل و شکنجه وکهریزک می نامد حرف تازه ای نیست. این همان کاری است که خمینی بدون اینکهاز آن نام ببرد سالها بکار گرفته است، که نتیجه آن برپایی خاروانهایبسیاری در سرتاسر کشور است.
شاخ شانه کشیدن های خامنه ای برای دشمنان که سالهاست ورد زبان اوست راپاسدار محمدرضا نقدی رئیس بسیج تکمیل میکند که در این روز گفت: "اگر صدتهاجم نظامي كنند، اگر هزار فتنه بر پا كنند، با بصيرت، دشمن را پشت همهنقاب هاي دوست نمايي مي شناسيم و با شجاعت در ركاب ولايت مي ايستيم."
نقدی اینگونه ماهیت مزدوری بسیج برای علی خامنه ای را بیان می کند و نشانمی دهد که جمع کردن گله های بسیجی در پادگانی نظامی و وادار کردن آنها بهسرسپاری به علی خامنه ای چیزی بیش از دلگرمی به ولی فقیه درمانده رژیمنیست. تب و لرز خامنه ای از ترس جنبش اجتماعی مردم با عربده های نقدی وتجمع عده ای بسیجی نه تنها بر طرف نخواهد شد بلکه کابوس های شبانه او راترسناکتر خواهد کرد.
نویسنده:جعفر پویه============================کنوانسیون ژنو، خواهر مری و شرکاء
همهساله در سالگرد اشغال سفارت آمریکا، معصومه ابتکار از معدودگروگانگیرهایی که در خارج از زندان بسر میبرد، در مورد ماجرای اشغالسفارت آمریکا در خیابان تخت جمشید تهران در روز 13 آبان ماه 1358،سخنرانی و مصاحبه میکند. خانم ابتکار معمولاً در این سخنرانیها سعیمیکند برای اشغال سفارتخانه خارجی که خاک آن کشور محسوب میشود، وگروگان گرفتن دیپلماتها که مصونیت سیاسی دارند دلایل و بهانههای قابلقبول بتراشد. او با عنوان کردن علتهای مضحک اصرار دارد این حادثه درشرایط خاصی روی داده و نیاز به درک حال و هوای آن دوران دارد. البته ویدر کنار این ادعا که اشغال سفارت مانع از شکست انقلاب شد، همیشه اذعانکرده که این ماجرا هزینههای سنگینی برای ایران در عرصه سیاست خارجی وروابط بینالمللی داشته است و آثار آن به این زودیها محو نخواهد شد.معصومه ابتکار و دوستانش بعد از فتح چند ساختمان قدیمی و رنگ رو رفته وچشمبند زدن به عدهای دیپلمات و کارمند بیدفاع، جلوی دوربین تلویزیونهایخارجی شعار دادند که ما شاخ غول را شکستیم. خانم ابتکار هفتۀ پیش، یعنیسی سال پس از این ماجرا، به دانشجویان دانشکده علوم دانشگاه تهران گفت«بعد از پایان گروگانگیری، ملتفت شدیم که از این کار ما جناحهاییبهرهبرداری کردند و بعدها هم به ما برچسب «آمریکایی بودن» زدند.»
اشغالکنندگان سفارت آمریکا بعدها یا در درگیریهای کردستان و عراق کشتهشدند یا به خارج رفتند. عدهای از آنها مانند خانم ابتکار اصلاح طلب شدندو به وزارت و ریاست و وکالت رسیدند که اغلب آنها سال گذشته بهدنبالحوادث خونین انتخابات ریاست جمهوری بازداشت، شکنجه، محاکمه و محکوم بهزندانهای طولانی مدت شدند و برخی نیز هنوز تحت بازجویی و شکنجه هستند تابه تلاش برای انقلاب مخملین اعتراف کنند.
خانم ابتکار برای فرار از پاسخها و توضیحات درست به سؤالاتی که چند روزپیش در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران از او میشد، جرأت نکرد درفضای کنونی ایران از اشغال سفارت آمریکا ابراز پشیمانی کند چون پیش ازآنکه کسی به فکر اظهار ندامت بیفتد رهبر جمهوری اسلامی اشغال سفارت وگروگانگیری کارکنان آن را یک شاهکار تاریخی و سیاسی خواند که استکبار رابه زیر کشیده است. این همان رهبری است که از توصیههای رئیس جمهوریش برایتغییر ساختار سازمان ملل دفاع میکند و لابد معتقد است باید سازمان مللطوری عمل کند که جمهوری اسلامی بتواند فارغ از کنوانسیون ژنو وعهدنامههایی که برای برقراری نظم و آرامش و کنترل رفتار رژیمهایی ازقماش جمهوری اسلامی تدوین شده است هر وقت لازم دید سفارتخانههای کشورهایدیگر را نیز اشغال کند.
معصومه ابتکار غالباً در پاسخ به این سؤال که تصرف یک سفارتخانه خارجی وگروگانگیری دیپلماتها خلاف قوانین بینالمللی و کنوانسیون ژنو است، پاسخمیدهد «روابط ایران و آمریکا بعد از 28 مرداد دیگر مشمول کنوانسیون ژنونبوده است». در واقع خانم ابتکار در حکومت هرج و مرج جمهوری اسلامی، خودرا در موقعیتی میبیند که میتواند چنین فتوایی صادر کند.
چند سال پیش تلویزیون آلمان از وی پرسید حالا که خود شما معاون رئیسجمهوری یک کشور هستید و در آن سوی میز نشستهاید و طبیعتاً وظیفه داریددر موقعیت کنونی الگوی احترام به قانون باشید، چگونه اشغال سفارتخانۀ یککشور خارجی را که نماینده و حافظ منافع ملت دیگری است توجیه میکنید؟خانم ابتکار در پاسخ به این سؤال مچگیرانه دوباره کوشید تا سؤال کنندهرا قانع کند که «اوضاع آن روزگار اقتضائات دیگری داشت». و طبعاً واکنشخبرنگار نیز این بود که اگر بهخاطر اقتضائاتی که افرادی مثل شما تشخیصمیدهند بتوان قوانین را زیر پا گذاشت و عدهای در هر کشور سفارتخانههایملتهای دیگر را تسخیر کنند در هیچ کجای دنیا سنگ روی سنگ بند نخواهد شد.
خانم ابتکار به دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی گفت: وقتی فکر اشغالسفارت آمریکا مطرح شد، دو گروه دانشجویان دانشگاه علم و صنعت و دانشگاهتربیت معلم مخالف این کار بودند اما بقیه جریانها مصمم شدند یک حرکتاعتراضی در زمان محدود و بدون خشونت برپا کنند. عدهای از دانشجویانمیخواستند این کار را با آیتالله خمینی هماهنگ کنند اما عدهای دیگرعقیده داشتند این حرکت نباید حکومتی شود چون این تصور پیش میآید که امامدستور اشغال سفارت را صادر کرده است زیرا از نظر قوانین دیپلماتیک میانهماهنگی و دستور فرقی نیست ولی با بررسی سخنرانیهای آیتالله خمینی بهاین نتیجه رسیدیم که او موافق گروگانگیری است. البته عدهای مثل آقایاحمدینژاد و سیدینژاد از ما جدا شدند چون عقیده داشتند اول باید سفارتشوروی را اشغال کرد و با اشغال آن، به اعصاب صدر هیأت رئیسه حکومت مسکو وپولیت بوروی آن سوهان کشید.» سرانجام روز 13 آبان به سفارت یورش بردیم.
خانم ابتکار گفت: «آقای میردامادی، حبیبالله بیطرف (نماینده دانشگاهتهران ـ وزیر نیروی دولت اصلاحات)، رضا سیفاللهی (نماینده دانشگاه صنعتیشریف)، ابراهیم اصغرزاده و رحیم باطنی (نمایندۀ دانشگاه ملی) و محسنامینزاده قائممقام بعدی وزارت خارجه از موافقان بودند. در این میانتناقضی رخ میدهد و مثلا جریانی که بهشدت داعیۀ ضد آمریکایی بودن رادارد، سال گذشته در ژنو با معاون وزیر خارجۀ آمریکا مذاکره میکند. هرچند که بهعلت مخالفت نظام و رهبری این موضوع را هرگز علنی نمیکند اماتابوی مذاکره را میشکند و همچنان واسطهگریهای افرادی چون امیراحمدی دراین جریان بسیار آشکار است.» در سال 76 عدهای از رهبران دانشجویان سال58 در دولت خاتمی به صحنه سیاست بازمیگردند و البته چالش برانگیز است کهناگهان دانشجویان خط امام در سال 1376 به اصلاح طلب تبدیل میشوند و بخشعمدهای از دولت خاتمی را تشکیل میدهند. شناخت جریان معاصر در بررسیوضعیت امروز ادامه دارد. ما عباس عبدی داریم که یک بار در روز 13 آبانیعنی سالگرد اشغال سفارت دستگیر شده است. این تناقضهایی است که وجوددارد و حکومت میگوید ملاک، وضع موجود است؛ اما وضع موجود هیچوقت جدا ازپیشینه تاریخی آن قابل بررسی نیست. چگونه میشود ملاک، وضعیت کنونی افرادباشد آن هم منهای گذشته آنها.»
بهگفتۀ ابتکار در یکی دو سال اخیر تلاش عامدانه برای تحریف تاریخ شدتگرفتهاست؛ «مثلا یکی از افراد سپاه جریان 13 آبان را از ابتدا آمریکاییمیداند. که البته اگر میردامادی در زندان باشد باید دانشجویان 13 آبانهم آمریکایی باشند. موسویخویینیها نیز که اصلاحطلب است لابد یک چیزیهم بدهکار میشود. اینجاست که بررسی تاریخ معاصر بسیار مهم میشود. منشأشکاف و اختلاف از روز 10 آبان 58 بوده که عدهای موافق و عدهای مخالفتسخیر سفارت بودند. و جریان مخالف بعدها داعیهدار انقلاب فرهنگی شد ودانشجویان پیرو خط امام هم با اصلاحات گره خوردند.»
خانم ابتکار میخواهد نتیجه بگیرد که جناحهای دیگری بهرغم بهرهبرداریاز ما، از پشت به دانشجویان خط امام خنجر زدند و پس از آنکه از قِبَل مابه هدفهای خود رسیدند بهخاطر اختلافاتی که با ما داشتند سعی کردند مارا از صحنه سیاسی حذف کرده و نزد مردم به چوب دو سر طلا تبدیل کنند.
معصومه ابتکار که با نام «خواهر مری» سخنگوی اشغال کنندگان سفارت آمریکادر ارتباط با خبرنگاران خارجی بود، پیش از انقلاب و پس از بازگشت ازآمریکا همراه پدرش که بورسیه دانشگاه تهران بود وارد مدرسه معروفایرانزمین شد. دبیرستانی که خاص فرزندان اعیان و اشراف و مقامات ودیپلماتهای خارجی بود و تأمین شهریه آن برای مردم عادی امکان نداشت.
پس از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته و خیزش مردم و بهدنبال آن قلع وقمع مخالفان و سرکوب سنگین اصلاح طلبان اغلب مهرههای اصلاح طلب که دردوران 8 ساله ریاست جمهوری خاتمی کارهای بودند، روانه زندان شدند وروزهای بسیار سختی را بهگفته خود زیر دست بازجویان و شکنجهگران رژیمسپری کردند. بازداشت شدهها تندروها را مورد انتقاد قرار میدهند که ازیک طرف تصرف سفارت آمریکا را انقلاب دوم و رمز دوام رژیم جمهوری اسلامیمیدانند ولی از سوی دیگر بانیان چنین اقدامی را به غل و زنجیر میکشند ودر زندان شکنجه میکنند و وقتی آنها به بازجوها میگویند این انقلاب راامثال شما از ما دارید، جواب میشنوند که وضع حال افراد شرط است نه آنچهدر گذشته کردهاید.
محسن امینزاده قائم مقام وزارت خارجه دولت خاتمی و از سران دانشجویاناشغال کنندۀ سفارت آمریکا، موسوم به «دانشجویان خط امام» در یادداشتهایروزانه خود در زندان اوین مینویسد: هنگام هواخوری کوتاه مدت در محوطهزندان و دیدار با محسن صفایی فراهانی قائم مقام اسبق وزارت بازرگانی ورئیس پیشین فدراسیون فوتبال و دکتر رمضانزاده سخنگوی دولت سابق و مصطفیتاجزاده معاون وزارت کشور در کابینه محمد خاتمی و عطریانفر سردبیرروزنامه همشهری و عده دیگری از اصلاحطلبان متوجه شدم بازجویان که همگیپیشوند حاج آقا را یدک میکشند از هیچ گونه ضرب و شتم و توهین و صدماتروحی و جسمی نسبت به آنها نیز دریغ نکردهاند.
امینزاده نوشته:
«تلخترین و بدترین لحظات دوران زندان من مربوط به سلول انفرادی نیست.مربوط به ساعات بازجویی است. بازجوییهای توهینآمیز، تکراری، بیمحتوا وآزاردهنده. بازجوییهایی که حکایت از فقدان اطلاعات بازجویان نسبت به منو فقدان تجربه و تخصص آنان نسبت به کارشان داشت. بازجوییهایی در فضاییآکنده از توهم، نفرت، بداندیشی، دروغ و نیرنگ و باورهایی شبهکمونیستی کههدف وسیله را توجیه میکند. بازجوییهایی همراه با زشتترین و رکیکترینکلمات و تهمتها و توهینها. توهین به افرادی که مورد احترام من بودند ویا دوستشان داشتم.»
امین زاده در ادامه یادداشتهایش از روز محاکمهاش میگوید:
«در سالن دادگاه، پیش از آنکه دوربینهای تلویزیون را روشن کنند، درفضایی وهمانگیز و آکنده از رعب و وحشت، ما را مثل وسایل نمایشی چیدند.عدهای اوباش را با دستبند آورده بودند. عدهای جوان را از تظاهراتخیابانی جمع کرده بودند و اکثر مسؤولین سابق که سپاه آنها را دستگیر کردهبود، نیز حضور داشتند. سعی داشتند این سه دسته را به صورت درهم بنشانندتا هم بهتصور خودشان ما را تحقیر کرده باشند و هم نگذارند کسی عکسیادگاری بگیرد. من را میان اوباشان نشاندند. به مسؤول خشنی که کارش چیدنمتهمین بود گفتم: «تو را به جدت دیگه ما را وسط اوباش ننشان. با همانجوانها مخلوط کن.» رفت و مشورت کرد و پذیرفت که اوباش را در کنار هم پشتسر ما و جوانها بنشانند».
«غالباً بازجوییها روی صندلیهای چوبی امتحانی انجام میشود. گاهی همروی نیمکتهای مدرسه. در هرحال رو به دیوار مینشینم. در عین حال اجازهندارم چشمبندم را بردارم. تنها میتوانم در حد دیدن صفحات کاغذ آن رابالا بکشم. بازجوها پشت سر من مینشینند. روی همه میزهای متصل به دستهصندلیهای امتحانی و روی نیمکتهای چوبی، افراد مختلف که طبعاً بایدمتهمان قبلی باشند با دستخطهای غالباً نازیبا خطوطی به یادگارنوشتهاند. نامهایشان هیچکدام برایم آشنا نبود، دعایی و مناجاتی وشکوائیهای با خدا، توسلی به معصومین، تاریخ بازجویی و بازداشت، طول مدتزندان و... و البته اشعار و جملاتی غالباً تلخ و دردمندانه؛ «ای وای براسیری کز یاد رفته باشد»، «هرگز به بازجو اعتماد نکن»، «هرچه میدانی بگوو خلاص شو»، «این نیز بگذرد»، «کجایی مادر؟»، «مادر تحمل کن پسرت بهزودیمیآید» و جملاتی از این قبیل.»
«بازجویان معمولاً به زشتترین روشها بر مبنای ادعاهایی سرتا پا دروغ وبسیار توهینآمیز دست میزنند. روشهایی که شنیده بودم اما هرگز آن راهمچون امروز باور نکرده بودم. بازجوی جدیدی که بعداً فهمیدم سرتیمبازجویان است برای اولین بار خودش دست به کار شد و بدترین لحظات بازجوییرا برای من خلق کرد. او اندامی درشت و شکمی بسیار بزرگ داشت و با لحنبسیار بدی سخن میگفت. هرچند ادای الفاظ رکیک با برخوردهای فیزیکی همهمراه بود، اما حتماً تحمل کتکها از تحمل اظهارات و رفتار زشت او آسانتربود».
اگرچه سرنوشت غمانگیز اصلاح طلبان از جمله معصومه ابتکار، مصطفیامینزاده، صفایی فراهانی، مصطفی تاجزاده، ابطحی، میردامادی و بسیاریدیگر از همفکران، همرزمان و همراهان و شرکای آنها، و هر اسم دیگری روی آنبگذارید و همچنین توهین و تحقیر و ضرب و شتم آنان واقعاً غمانگیز وتأسفآور است. اما در عین حال میتواند مصداق بارز این ضربالمثل ظاهراًعامیانه باشد که بهشت و جهنم در همین دنیاست نه در دنیای دیگری که شایدوجود خارجی نداشته باشد.
محمدرضا حمیدی============================== نشان دادن هزینه بلندپروازی هستهای؛ کلید حل مسئله هستهای رژیمایران
زندگی مملو از انتخاب و تصمیم است و برخی از این تصمیمها دشوارند. هدفاصلی آمریکا و متحدانش در حال حاضر باید این باشد که ایران را به اتخاذیک تصمیم دشوار مجبور کنند. هر چند هنوز برای پيشگيری از احتمال تولیدسلاح هستهای در ايران راه طولانی در پیش است ولی به نسبت یک سال پیشنشانههای بهتری از پیشرفت در حل این بحران دیده میشود.
روزنامه وال استریت جورنال با اشاره به احتمال برگزاری دور جدیدی ازمذاکرات بين رژیم ایران و گروه پنج به علاوه یک که قرار است پنجم ماهدسامبر در سوئیس برگزار شود، مینویسد مسلماً هدف آمریکا و متحدانش خارجساختن ایران از مسیر توسعه برنامههای هستهای است.
در مقابل رژیم ایران میگوید از برنامههای هستهای که هدف نظامی ندارددست برنخواهد داشت ولی علاقهمند است که در مورد خلع سلاح هستهایاسرائیل گفتوگو کند. این نشان میدهد که شکاف بین دو طرف تا چه حد عمیقاست.
با این همه یکی از مشاوران ارشد محمود احمدینژاد، چند روز پیش گفت کهدولت جمهوری اسلامی هنوز آماده است تا طرح پیشنهادی آمریکا برای معاوضهاورانیوم غنیشده ایران با سوخت هستهای آماده برای رآکتور اتمی آن کشوررا به بحث بگذارد. بنابراین شاید انجام این مذاکرات چندان هم بیفایدهنباشد.
وال استریت جورنال میافزاید که کسی به حل بحران هستهای از طریق یک دورمذاکره امید ندارد ولی یک مقام ارشد دولت آمریکا میگوید که هدف از اینگفتوگوها «دادن یک امکان دیگر به رژیم ایران برای یافتن راهی جهت خروجاز بحران هستهای است.»
شاید بهترین چیزی که آمریکا میتواند انتظار داشته باشد این است که از یکطرف سرعت پیشرفت برنامههای هستهای جمهوری اسلامی را کاهش داده و از طرفدیگر به آن کشور نشان دهند که ادامه این فعالیتها هزینه بسیار گزافی دربرخواهد داشت.
وال استریت جورنال با تکیه به گزارش اخیر آژانس بینالمللی انرژی اتمیمینویسد که طی ماه جاری فعالیت غنیسازی در ایران به خاطر مشکلات فنیدچار توقف شده است. بعید نیست که بخشی از این مشکلات فنی ناشی از هجومکرم رایانهای (بد افزار) استاکس نت به سیستم کنترل مراکز هستهای ایرانباشد. به احتمال زیاد این کار مراکز وابسته به دولتهایی است که از هروسیلهای برای خرابکاری در فعالیت هستهای رژیم ایران استفاده میکنند.
این اختلالها فرصت بیشتری فراهم خواهد کرد تا تحریمهای اقتصادیهزینههای ناشی از ادامه فعالیت هستهای در ایران را افزایش دهند. حتیناباوران و منتقدان روش تحریم نیز اکنون پذیرفتهاند که مصوبات شورایامنیت و سپس تحریمهای آمریکا، اتحادیه اروپا و کشورهایی مثل ژاپن و کرهجنوبی علیه ایران بیش از آنکه انتظار میرفت تأثیرگذار بودهاند.
وال استریت جورنال با یادآوری پیامدهای این تحریمها برای معاملات بانکیرژیم ایران و دشواریهای مربوط به واردات بنزین میافزاید که همزمان باوخامت اوضاع اقتصادی دولت در حال اجرای حذف یارانههاست. مجموعه اینعوامل دولت را تحت فشار قرار داده و مدیریت محمود احمدینژاد را حتی ازسوی مجلس جمهوری اسلامی زیر سؤال برده است.
تمامی این عوامل مقامات دولت آمریکا را به این نتیجهگیری رسانده کهحداقل جمهوری اسلامی دارد به هزینه گزاف ناشی از ادامه غنیسازی در آنکشور پی میبرد. یک مقام ارشد آمریکابه وال استریت جورنال گفت: «آنهامجبور شدهاند این نکته را بپذیرند که بر سر یک دوراهی بزرگ قرار گرفته وباید تصمیم خود را بگیرند و اگر تصمیم درستی نگیرند هزینه و پیامدهای آنبسیار سرنوشتساز خواهد بود.»
بنابراین به نظر میرسد که یکی از اهداف دور آتی مذاکرات یادآوری ایننکته به دولت جمهوری اسلامی است که در صورت تغییر استراتژی هستهای، راهیبرای خروج از این بحران به روی او بازخواهد بود.
اما شانس موفقیت تا چه حدی است؟ هیچکس برای این سؤال پاسخ دقیقی ندارد.کریم سجادپور کارشناس امور ایران در مرکز پژوهشهای استراتژیک «کارنگی»بعید میداند که موقعیت محمود احمدینژاد در داخل کشور چندان لرزان باشدو به همین خاطر به موفقیت مذاکرات ماه آینده خوشبین نیست.
در پایان این تحلیل روزنامه وال استریت جورنال از قول کریم سجادپورمینویسد: «مذاکرات بعید است که اختلاف آمریکا و غرب با رژیم ایران راحلکند ولی کمک خواهد کرد تا تنش با جمهوری اسلامی تا حدی کنترل شده و ازتشدید آن جلوگیری خواهد کرد.»
در این بازی که به بحران هستهای رژیم ایران معروف شده است خریدن زمانبرای حل معضل و کنترل بحران خود نوعی پیشرفت محسوب میشود.================================
فشار دستگاه های امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی بر وکلای دادگستری
بیانیه کمیته بین المللی وکلای مدافع حقوق بشر در خصوص فشار روزافزون بروکلای مدافع
هر روز بر فهرست اسامی وکلای دادگستری ای که توسط دستگاه های امنیتی وقضایی جمهوری اسلامی، با اتهاماتی واهی و ساختگی بازداشت می شوند افزودهمی شود.
چندی پیش دو تن از همکارانمان: خانم ها "مریم کیان ارثی" و "ساراصباغیان" به هنگام مراجعت از ترکیه در اقدامی غیرقانونی و خودسرانه وبرپایه اتهام هایی کاملا موهوم و ساختگی، توسط ماموران امنیتی بازداشتشدند و هم چنان نیز در بازداشت به سر می برند. متاسفانه حق ملاقات باخانواده و وکلای مدافع شان از آن ها سلب شده و به ابتدایی ترین حقوققانونی خود نیز دسترسی ندارند.
۱۳۸۹ آبان ۲۴, دوشنبه
بیانه فعالین فرهنگی-سیاسی دانشگاه شهرکرد در محکومیت بازداشت محمد حیدرزاده و همسنگرانش
بیانه فعالین فرهنگی-سیاسی دانشگاه شهرکرد در محکومیت بازداشت محمد حیدرزاده و همسنگرانش
دوشنبه, ۲۴ آبان ۱۳۸۹
در پی بازداشت ۴ فعال دانشجویی به نام های علی قلی زاده، محسن برزگر، علیرضا کیانی و محمد حیدرزاده، در هفته گذشته جمعی از فعالین فرهنگی-سیاسی دانشگاه شهرکرد با انتشار بیانیه ای این بازداشت ها را محکوم کردند.به گزارش دانشجو نیوز، در قسمتی از این بیانیه آماده است "ما فعالین فرهنگی سیاسی دانشگاه شهرکرد در محکومیت بازداشت نابخردانه محمد حیدر زاده و همسنگرانش علی قلی زاده ، محسن برزگر،علیرضا کیانی ضمن نامگذاری 16 آذر امسال به نام «روز محمد حیدرزاده در دانشگاه شهرکرد» امیدواریم جشنی بزرگ را با حضور وی به عنوان نماد جنبش دانشجویی برگزار کنیم."
متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:
سنگ هاي زندانم را به دوش می كشم
بسان فرزند مريم كه صليبش را،
و نه بسان شما
كه دستة شلاق دژخيم تان را مي تراشيد
از استخوان برادرتان
و رشتة تازيانه جلادتان را مي بافيد
از گيسوان خواهران
و نگين به دستة شلاق خودكامگان مي نشانيد
از دندان هاي شكستة پدرتان!
قریب به یک هفته است که دانشجویان دانشگاه شهرکرد یکی از خوشنام ترین فعالین سیاسی خود را در بند اسارت می بینند، یک هفته است که بار دیگر دسته شلاق دژخیمان از برای پیکر بهترین فرزندان این سرزمین تراشیده شده است و 4 تن از منتخبین جنبش آزادی خواهانه دانشجویی از سراسر کشور به دانشگاه اوین فراخوانده شده اند تا در اولین اقدام تشکیلاتی خود به عنوان اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت طعم اسارت از برای آزادی میهن را بچشند و بفهمند طاقت مستبدین در نظام جمهوری اسلامی تا چه حد تقلیل یافته و تمامیت خواهیشان تا کجا پیش رفته است.
بار دیگر ناپاکان روزگار برای سرپوش گذاشتن بر پلیدیهای وجودشان دست به دامان یوسفهای زمانه ، آنان را راهی سیاهچالهای دارالخلافه نموده اند برای توجیه اعمال رقت بار خود افکار مالیخولیایشان را با نام ستاره ای از کهکشان آزادی خواهان این مرز و بوم مزین می کنند و تحت عنوان "اعترافات" از طریق رسانه های مزدورشان به خورد ملت می دهند، رسم کهنه ای که سالهاست در قاموس جنایتکارشان نقش بسته و امروز امثال مهدیه گلروست که باید تریبون این سناریو و البته بهانه ای برای برخورد با بدنه فعال جنبش دانشجویی در ایران شود.
امروز فعالین سیاسی دانشگاه شهرکرد در حالی در غم اسارت یار دبستانیشان محمد حیدر زاده به سر می برند که به خوبی می دانند گذر از گداخت مصایبی که در چند سال اخیر در ناکجا آبادی چون دانشگاه شهرکرد بر فعالین فرهنگی- سیاسی رفته است محمد را به طلای نابی تبدیل کرده که توانایی استقامت بر شکنجه ی دژخیمان را دارد .
محمد امروز به عنوان نمادی از فعالین دانشگاهی در بند است که 26 ماه است "عروسک خیمه شب بازی" را در مسند سرپرستی! دانشگاه می بیند که آویزه دست نهادهای امنیتی و حتی دانشجویان وابسته به این نهادها شده است (قانونا هر فرد میتواند 6 ماه سرپرست دانشگاه باشد )، موجود بی اراده ای که یک روز بر اساس حدس و گمان و البته علم لدنی" قاضی القضات "نهاد رهبری، انجمن اسلامی را منحل می کند و روز دیگر بر اساس فشار دانشجویان تمامیت خواه اقدام به انحلال کانونهای فعال فرهنگی می نماید و پس از حماسه 13 آبان 88 دانشگاه شهرکرد آن چنان بر فعالین سیاسی تنگ می کند که در مجموع حکم 12 ترم تعلیقی معلق را از طریق کمیته انضباطی به آنان تحمیل می کند و پس از آن در اقدامی مضحک "عرف" قیام در برابر سرود جمهوری اسلامی را به "قانون"تبدیل نموده و خاطیان(از جمله محمد حیدرزاده) را به محرومیت از خدمات رفاهی و البته اجرایی شدن حکم معلق آنان محکوم می نماید،حکم فراقانونی که منجر به اخراج تنی چند از فعالین سیاسی ازخوابگاههای دانشجویی دانشگاه شهرکرد شد و محمد نیز در روزهای آخر آزادی درگیر این ماجرا بود...
در پایان ما فعالین فرهنگی سیاسی دانشگاه شهرکرد در محکومیت بازداشت نابخردانه محمد حیدر زاده و همسنگرانش علی قلی زاده ، محسن برزگر،علیرضا کیانی ضمن نامگذاری 16 آذر امسال به نام "روز محمد حیدرزاده در دانشگاه شهرکرد" امیدواریم جشنی بزرگ را با حضور وی به عنوان نماد جنبش دانشجویی برگزار کنیم
http://www.daneshjoonews.com/news/student/4134-1389-08-23-22-41-27.html.
۱۳۸۹ آبان ۲۳, یکشنبه
محاکمه دانشجویان در دادگاه نظامی
محاکمه دانشجویان در دادگاه نظامی
چکیده : دانشجویان این روزها بعد از احضار و بازجویی در دادگاه های نظامی محاکمه می شوند. اقدامی که برای اولین بار در جمهوری اسلامی انجام می شود. دانشجویان معتقدند که جای شاکیان و متهمان در دادگاه رسیدگی به متهمان کوی دانشگاه تهران تغییر کرده و این دانشجویان هستند که به جای متهمان محاکمه و زندانی می شوند.دانشجویان دانشگاه تهران و تعدادی دیگر از دانشگاه های کشور برای بازجویی به دادگا ه های نظامی احضار می شوند. بهانه مسوولان برای این کار این است که چون متهمان پرونده کوی دانشگاه از ماموران انتظامی بوده اند پس محاکمه دانشجویان هم باید در این دادگاه ها برگزار شود.
کلمه – گروه اجتماعی: دانشجویان این روزها بعد از احضار و بازجویی در دادگاه های نظامی محاکمه می شوند. اقدامی که برای اولین بار در جمهوری اسلامی انجام می شود. دانشجویان معتقدند که جای شاکیان و متهمان در دادگاه رسیدگی به متهمان کوی دانشگاه تهران تغییر کرده و این دانشجویان هستند که به جای متهمان محاکمه و زندانی می شوند.
دانشجویان دانشگاه تهران و تعدادی دیگر از دانشگاه های کشور برای بازجویی به دادگا ه های نظامی احضار می شوند. بهانه مسوولان برای این کار این است که چون متهمان پرونده کوی دانشگاه از ماموران انتظامی بوده اند پس محاکمه دانشجویان هم باید در این دادگاه ها برگزار شود.
دانشجویان دانشگاه های کشور از این اقدام یعنی احضار دانشجویان به دادگا ههای نظامی ابراز نگرانی می کنند و می گویند که این شکل محاکمه یاد آوربرگزاری دادگاه های فعالان سیاسی در رژیم گذشته است. چرا که در زمان شاه هم دادسرای نظامی پرونده فعالان مدنی و سیاسی را بررسی می کرد.
دانشجویان به جای آمران محاکمه می شوند
اولین جلسه رسیدگی به پرونده ۲۷ نفر از متهمان حمله به کوی دانشگاه تهران در «شعبه دوم دادگاه نظامی یک تهران » در سیزدهم مهر سال جاری تشکیل شد و ۲۳ نفر از متهمان حوادث کوی دانشگاه و وکلای آنان و تعدادی از شاکیان در آن حضور یافتند.
بعد از برگزاری انتخابات پر مناقشه سال ۸۸عده ای از نیروهای انتظامی و لباس شخصی ها به خوابگاه دانشگاه تهران حمله کردند و تعداد زیادی از دانشجویان را مورد ضرب و شتم قرار دادند. چند ماهی از این حادثه گذشته بود که فیلمی از این ماجرا منتشر شد. فیلمی که نشان می داد عاملان اصلی حمله به خوابگاه دانشجویان ماموران نیروی انتظامی بوده اند.
دانشجویان به محاکمه ها معترض اند
دانشجویان این محاکمه ها را باور ندارند و از احضار و بازجویی های مکرر دانشجویان به دادگاه های نظامی به بهانه رسیدگی به پرونده متهمان حوادث روی داده ابراز نگرانی می کنند. یکی از دانشجویان دانشگاه تهران درباره این دادگا هها می گوید: «چه دادگاهی؟ این جلسات از ماه ها پیش تشکیل و منجر به صدور احکام زندان برای دانشجویان شده است. »
عباس کاکایی دانشجوی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران از ۱۶ آذر ۱۳ ۸۸ تاکنون در زندان است و امکان استفاده از مرخصی هم نیافته است. او حکم یک سال زندان اش را به جرم مشارکت در اغتشاشات کوی دانشگاه دریافت کرده است. در حالی که همه می دانند دانشجویان در این حادثه کاملا بی گناه بوده اند و عده ای بدون هیچ بهانه روشنی به آنها حمله کردند.
ایوب نعمتی، دانشجوی محروم از تحصیل دانشکده حقوق و علوم سیاسی، کاوه اکبری، دانشجوی علوم اجتماعی دانشگاه تهران و حبیب فرحزادی از دانشجویانی هستند که در ارتباط با این دادگاه دستگیر شده و تحت فشار برای اعترافات ساختگی قرارگرفته اند.
این دانشجویان تنها دانشجویانی نیستند که به داگاه های نظامی فراخوانده شده و یا حکم زندان دریافت کرده اند. دو نفر دیگر از دانشجویان همین دانشگاه نیز به اتهام مشارکت در حوادث کوی به حکم یک سال و دو سال زندان و ضربات شلاق محکوم شده اند. چندین دانشجوی دیگر نیز در هفته های اخیر بازداشت شده اند.
محاکمه دانشجویان در دادگا ههای نظامی که یادآور محاکمه های زندانیان سیاسی دوران شاه است این بار چه کسانی را قربانی می کند؟ دانشجویان می پرسند تا پایان سال تحصیلی چند دانشجوی دیگر میهمان زندان اوین خواهند شد؟
Source:http://www.kaleme.com/1389/08/22/klm-38099
دانشجویان دانشگاه تهران و تعدادی دیگر از دانشگاه های کشور برای بازجویی به دادگا ه های نظامی احضار می شوند. بهانه مسوولان برای این کار این است که چون متهمان پرونده کوی دانشگاه از ماموران انتظامی بوده اند پس محاکمه دانشجویان هم باید در این دادگاه ها برگزار شود.
دانشجویان دانشگاه های کشور از این اقدام یعنی احضار دانشجویان به دادگا ههای نظامی ابراز نگرانی می کنند و می گویند که این شکل محاکمه یاد آوربرگزاری دادگاه های فعالان سیاسی در رژیم گذشته است. چرا که در زمان شاه هم دادسرای نظامی پرونده فعالان مدنی و سیاسی را بررسی می کرد.
دانشجویان به جای آمران محاکمه می شوند
اولین جلسه رسیدگی به پرونده ۲۷ نفر از متهمان حمله به کوی دانشگاه تهران در «شعبه دوم دادگاه نظامی یک تهران » در سیزدهم مهر سال جاری تشکیل شد و ۲۳ نفر از متهمان حوادث کوی دانشگاه و وکلای آنان و تعدادی از شاکیان در آن حضور یافتند.
بعد از برگزاری انتخابات پر مناقشه سال ۸۸عده ای از نیروهای انتظامی و لباس شخصی ها به خوابگاه دانشگاه تهران حمله کردند و تعداد زیادی از دانشجویان را مورد ضرب و شتم قرار دادند. چند ماهی از این حادثه گذشته بود که فیلمی از این ماجرا منتشر شد. فیلمی که نشان می داد عاملان اصلی حمله به خوابگاه دانشجویان ماموران نیروی انتظامی بوده اند.
دانشجویان به محاکمه ها معترض اند
دانشجویان این محاکمه ها را باور ندارند و از احضار و بازجویی های مکرر دانشجویان به دادگاه های نظامی به بهانه رسیدگی به پرونده متهمان حوادث روی داده ابراز نگرانی می کنند. یکی از دانشجویان دانشگاه تهران درباره این دادگا هها می گوید: «چه دادگاهی؟ این جلسات از ماه ها پیش تشکیل و منجر به صدور احکام زندان برای دانشجویان شده است. »
عباس کاکایی دانشجوی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران از ۱۶ آذر ۱۳ ۸۸ تاکنون در زندان است و امکان استفاده از مرخصی هم نیافته است. او حکم یک سال زندان اش را به جرم مشارکت در اغتشاشات کوی دانشگاه دریافت کرده است. در حالی که همه می دانند دانشجویان در این حادثه کاملا بی گناه بوده اند و عده ای بدون هیچ بهانه روشنی به آنها حمله کردند.
ایوب نعمتی، دانشجوی محروم از تحصیل دانشکده حقوق و علوم سیاسی، کاوه اکبری، دانشجوی علوم اجتماعی دانشگاه تهران و حبیب فرحزادی از دانشجویانی هستند که در ارتباط با این دادگاه دستگیر شده و تحت فشار برای اعترافات ساختگی قرارگرفته اند.
این دانشجویان تنها دانشجویانی نیستند که به داگاه های نظامی فراخوانده شده و یا حکم زندان دریافت کرده اند. دو نفر دیگر از دانشجویان همین دانشگاه نیز به اتهام مشارکت در حوادث کوی به حکم یک سال و دو سال زندان و ضربات شلاق محکوم شده اند. چندین دانشجوی دیگر نیز در هفته های اخیر بازداشت شده اند.
محاکمه دانشجویان در دادگا ههای نظامی که یادآور محاکمه های زندانیان سیاسی دوران شاه است این بار چه کسانی را قربانی می کند؟ دانشجویان می پرسند تا پایان سال تحصیلی چند دانشجوی دیگر میهمان زندان اوین خواهند شد؟
Source:http://www.kaleme.com/1389/08/22/klm-38099
اشتراک در:
پستها (Atom)


